Technologie wodorowe mogą przyspieszyć transformację tych sektorów, dla których zielona elektryfikacja stanowi duże wyzwanie. Dekarbonizacja światowej gospodarki, będąca jednym z celów Porozumienia Paryskiego, wymaga znalezienia czystych źródeł energii, umożliwiających jednocześnie zaspokojenie globalnych potrzeb energetycznych. Jedną z ważniejszych ról w tym procesie może odegrać wodór jak wynika z raportu “Wodór. Paliwo przyszłości”, przygotowanego przez Deloitte. Zgodnie z szacunkami Unii Europejskiej do 2030 roku rozwój sektora produkcji tego paliwa przyczyni się do powstania 10 tys. miejsc pracy na każdy zainwestowany miliard euro. Realizacja ambitnych celów dotyczących produkcji wodoru nie będzie jednak możliwa bez wsparcia organów państwowych oraz samorządów.
W ostatnich latach rynek ropy naftowej i gazu ziemnego mierzył się z wymagającą rzeczywistością, w której kluczową rolę odgrywały kontrolowane dostawy OPEC+, zmienny popyt, narastające napięcia geopolityczne, osłabienie gospodarcze oraz nieustanna koncentracja na transformacji energetycznej. Odporność rynku na te wyzwania znalazła odzwierciedlenie w wyjątkowej stabilności cen ropy: w 2024 roku cena utrzymywała się na poziomie między 74 a 90 dolarów za baryłkę. Sprzyjająca sytuacja była widoczna również w segmencie usług naftowych, którego łączny zysk netto przekroczył 50 miliardów dolarów w ciągu ostatnich trzech lat.
Jednym z największych wyzwań związanych z transformacją energetyczną światowej gospodarki jest zapewnienie stabilnego źródła energii, które pozwoli także ograniczyć emisję gazów cieplarnianych. Powszechna tendencja odchodzenia od paliw kopalnych sprawia, że na znaczeniu zyskuje czysty wodór, czyli taki, którego produkcja będzie powodować minimalną lub zerową emisję dwutlenku węgla. W raporcie Deloitte przedstawiamy praktyczne rozwiązania, które należy zastosować już dziś aby rozpocząć wdrażanie czystego wodoru na szeroką skalę:
Zaspokojenie popytu na wodór
Rośnie zapotrzebowanie na wodór dla nowych zastosowań, na przykład w hutach stali, w transporcie morskim, czy też przy produkcji syntetycznych paliw dla lotnictwa. Aktualnie większość wodoru jest wykorzystywana do produkcji nawozów amonowych oraz w procesach rafineryjnych. Aż 99 proc. stanowi dziś jednak wodór szary, mający negatywny wpływ na ostateczny bilans emisyjności procesu produkcyjnego. Wzrost liczby projektów związanych z produkcją wodoru może dawać powody do optymizmu, jednakże, aby zaspokoić popytu prognozowany na 2030 rok należy aż trzykrotnie zwiększyć zapowiadaną obecnie produkcję.
Regulacje przyspieszą inwestycje
Celem rozwiązań prawnych, mających wpływ na kwestię zapotrzebowania na nowe paliwo, jest przede wszystkim zwiększenie konkurencyjności najkorzystniejszego dla środowiska zielonego wodoru względem szarego. Z kolei inicjatywy determinujące stronę podażową skupiają się na promowaniu lokalnej produkcji, co zdaniem ekspertów korzystnie wpływa na zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw oraz zwiększenie odporności krajów europejskich na wahania cen gazu ziemnego.
Rozwój technologii
Biorąc pod uwagę ograniczenia techniczne oraz wyzwania związane z łańcuchem dostaw już dziś należy wyznaczyć ambitne cele, ale zacząć od krótkoterminowych projektów o małych rozmiarach, które wpłyną na skalowanie wolumenu. Równolegle należy przyspieszyć rozwój technologiczny poprzez badania i rozwój oraz cyfryzację.
Aktywa, infrastruktura i zaopatrzenie
Konieczne są szybsze zmiany cyklu życia aktywów, połączone z ponownym wykorzystaniem infrastruktury tam, gdzie jest to możliwe, uzupełnione przez rozbudowę niskoemisyjnych źródeł energii w zakresie mocy, sieci i infrastruktury.
Wodorowa współpraca
Współpraca ma zasadnicze znaczenie dla produkcji czystego wodoru, przy czym potrzebne są nowe modele finansowe i biznesowe, aby sprostać wyzwaniom systemowym i inercji, które mogą opóźniać inwestycje.
