Czy środek biobójczy jest dodatkiem do paliwa?

Wiele kwestii dotyczących dodatków do paliw na gruncie podatku akcyzowego budzi praktyczne wątpliwości. Część z nich może zostać rozstrzygnięta w najbliższym czasie przez TSUE, ponieważ NSA wystąpił z pytaniem prejudycjalnym mającym na celu ustalenie, czy jako dodatki do paliw powinny być klasyfikowane produkty o właściwościach biobójczych.

Czy środek biobójczy to dodatek do paliw silnikowych?

Zgodnie z art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 roku w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (dalej „Dyrektywa”) dodatki lub rozcieńczalniki do paliw silnikowych podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego.

Natomiast w myśl art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 2026 r. 412 t.j., dalej: „Ustawa akcyzowa”) do wyrobów energetycznych, w rozumieniu ustawy, zalicza się pozostałe wyroby, z wyłączeniem substancji stosowanych do znakowania i barwienia […] przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane jako paliwa silnikowe lub jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych – bez względu na kod CN.W praktyce występują poważne wątpliwości dotyczące uznania danego wyrobu za „dodatek do paliw silnikowych”. Jedna z nich dotyczy wyrobu stanowiącego środek biobójczy, np. w oleju napędowym, który wykazuje właściwości biobójcze wyłącznie w paliwie współwystępującym z wodą i który po dodaniu do paliwa nie zmienia jego właściwości fizykochemicznych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w wiążącej informacji akcyzowej stwierdził, że wyrób ten stanowi dodatek do paliw silnikowych i tym samym jest wyrobem energetycznym w rozumieniu Ustawy akcyzowej. Decyzję tę podtrzymał Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny powziął jednak wątpliwości w tym zakresie i zdecydował się wystąpić z pytaniem prejudycjalnym mającym na celu ustalenie, czy taki wyrób stanowi dodatek do paliw silnikowych w rozumieniu art. 2 ust. 3 Dyrektywy.

Inne wątpliwości dotyczące dodatków do paliw i paliw silnikowych

Kolejna wątpliwość dotyczy klasyfikacji jako paliwa silnikowe w rozumieniu Ustawy akcyzowej wyrobów dodawanych do paliwa. W tym zakresie istnieją znaczne rozbieżności między podejściem organów podatkowych i sądów administracyjnych. Istnieją bowiem interpretacje indywidualne, w których organy stwierdziły, że wyrób dodawany do paliwa (który nie może być wykorzystywany jako samoistne paliwo) powinien zostać zaklasyfikowany jako paliwo silnikowe, o którym mowa w art. 86 ust. 2 Ustawy akcyzowej. Sądy administracyjne przyjmowały jednak odmienną interpretację i twierdziły, że wyroby takie nie stanowią paliwa silnikowego.

Kwestia ta jest istotna dla podatników, ponieważ uznanie dodatków do paliw za paliwa silnikowe wiąże się z licznymi konsekwencjami, takimi jak objęcie tych wyrobów opłatą paliwową oraz mechanizmem VAT-14, tzw. „przyspieszony VAT”, w przypadku ich wewnątrzwspólnotowego nabycia.

Czy wyrok TSUE rozwiąże problem z klasyfikacją dodatków do paliw?

Powyżej opisane wątpliwości stanowią poważny problem dla podmiotów z branży paliwowej. Niepewność w zakresie traktowania produktów na gruncie regulacji akcyzowych oraz długotrwałe procesy administracyjne utrudniają tym podmiotom prawidłowe funkcjonowanie.

Rozstrzygnięcie TSUE w zakresie opisanego pytania prejudycjalnego może pomóc w rozwiązaniu tych problemów. Jeżeli bowiem TSUE przedstawi kompleksową wykładnię pojęcia „dodatek do paliw silnikowych” i określi również, na którym etapie należy ustalać przeznaczenie danego wyrobu, a tym samym sposób jego opodatkowania, podatnicy mogą zyskać większą pewność co do prawidłowej klasyfikacji i rozliczeń w podatku akcyzowym.

Jeżeli prowadzą Państwo działalność w zakresie dodatków do paliw silnikowych i mają Państwo praktyczne wątpliwości w zakresie podatku akcyzowego i opłaty paliwowej, zapraszamy do kontaktu z ekspertami Deloitte.

FAQ: dodatki do paliw a podatek akcyzowy