KMO - Nieuwe aangifteplicht voor buitenlandse levensverzekeringen |
De programmawet van 27 december 2012 heeft een nieuwe verplichting ingevoerd voor de belastingplichtige om in zijn aangifte in de personenbelasting melding te maken van het bestaan van individueel gesloten levensverzekeringsovereenkomsten bij een in het buitenland gevestigde verzekeringsonderneming. Deze verplichting is van toepassing vanaf aanslagjaar 2013 en zal dus voldaan moeten worden bij de aangifte in de personenbelasting over de inkomsten van het jaar 2012.
Concreet zal deze nieuwe aangifteplicht twee dingen inhouden. Enerzijds zal de belastingplichtige het al dan niet bestaan van het geviseerde levensverzekeringscontract moeten melden en anderzijds zal de belastingplichtige het land of de landen waar deze overeenkomsten afgesloten werden moeten melden.
Net zoals bij de aangifte van buitenlandse rekeningen, zal het voldoende zijn om ‘ja’ of ‘neen’ aan te kruisen en in voorkomend geval het land (of landen) waar de levensverzekeringsovereenkomst(en) werd(en) gesloten aan te geven.
Welke verzekeringscontracten?
De belastingplichtige zal melding moeten maken indien de belastingplichtige, zijn echtgenoot of zijn kinderen (waarover hij het ouderlijk gezag uitoefent) een verzekeringscontract gesloten hebben met een in het buitenland gevestigde verzekeringsonderneming.
Meer bepaald worden individueel gesloten levensverzekeringsovereenkomsten van het type tak 21, 22 en 23 en dus ook de zogenaamde ‘bruidsschatverzekeringen’, ‘geboorteverzekeringen’ en ‘schuldsaldoverzekeringen’ geviseerd. De belastingplichtige dient enkel de contracten die op het ogenblik van de aangifte bestaan te melden. Levensverzekeringen die op het moment van het invullen van de aangifte ontbonden of reeds uitgekeerd zijn, zullen dus niet (meer) gemeld moeten worden.
Daarnaast merken we op dat de aangifteplicht rust bij de belastingplichtige die het contract gesloten heeft en dus niet bij de begunstigde of de rechthebbende van het contract.
Sancties?
Maar, een niet-aangifte van bovenstaande contracten zou blijkbaar zonder gevolg kunnen blijven. Zo lijkt het moeilijk om als basis gebruikt te worden voor een verlening van de aanslagtermijn.
Daarnaast kan er in principe ook geen belastingverhoging opgelegd worden aangezien deze slechts kunnen worden toegepast indien er ook effectief Belgische belasting verschuldigd is. De geviseerde levensverzekeringen zijn immers typisch gezien niet belastbaar in België.
Een niet-aangifte zal in de meeste omstandigheden ook niet strafrechtelijk bestraft kunnen worden. Het enige problematische geval komt voor indien het gebrek van vermelding van een geviseerd contract zou voortvloeien uit de wil om een voorheen gepleegde fiscale fraude te verbergen voor de fiscus. M.a.w. in het geval wanneer de premies van de levensverzekering betaald werden met fondsen die voortkomen uit fraude (i.e. niet aangegeven inkomsten).
Bedenkingen
De programmawet voert een nieuwe aangifteplicht in die bij niet-naleving naar alle waarschijnlijkheid zowel administratief als strafrechtelijk zonder gevolgen zal blijven.
Daarnaast is de nieuwe maatregel blijkbaar niet bedoeld om belastbare inkomsten op te sporen en zal dus in principe zonder taxatie blijven. De maatregel heeft aldus eerder iets weg van een zogenaamde ‘phishing’ operatie. De fiscus lijkt te willen achterhalen of er op grote schaal gelden, die voorheen aan het oog van de fiscus waren onttrokken, via buitenlandse levensverzekeringen worden ‘witgewassen’.
Gepubliceerd op 28/01/2013.
