This site uses cookies to provide you with a more responsive and personalised service. By using this site you agree to our use of cookies. Please read our cookie notice for more information on the cookies we use and how to delete or block them

Bookmark E-mailadres Print deze pagina

KMO - Facturatie: welke lidstaat bepaalt inhoud factuur?

Auteur: Caroline Pesout, Tax & Legal Services

Vanaf 1 januari 2013 zal de facturatierichtlijn in werking treden ( Richtlijn 2010/45/EU van 13 juli 2010) en aldus door de lid staten in hun nationale wetgeving omgezet zijn. De Europese Commissie heeft recent een toelichting gepubliceerd bij de nieuwe Richtlijn ( explanatory notes VAT invoicing rules - 5 oktober 2011) die voor de nodige verduidelijkingen moet zorgen.

Deze richtlijn voorziet onder meer in duidelijke regels met betrekking tot welke lidstaat de inhoud van de factuur moet bepalen. Deze problematiek is tegenwoordig meer en meer relevant geworden, gelet op het toenemend aantal grensoverschrijdende situaties.

De basisregel ter zake is dat de factuurvereisten worden bepaald door de Lidstaat waar de levering of dienst plaats vindt overeenkomstig de btw-wetgeving (art. 219 a BTW-Richtlijn, vanaf 1 januari 2013). In de praktijk zal deze basisregel echter eerder uitzonderlijk van toepassing zijn en dient eerst nagegaan te worden of de hierna vermelde uitzonderingen van toepassing zijn.

De twee uitzonderingen op voormelde basisregel zijn de volgende:

  • grensoverschrijdende leveringen of diensten die onderworpen zijn aan een (lokale) regeling van verlegging van heffing, voor zover de leverancier of dienstverrichter in de EU gevestigd is. Deze uitzondering is evenwel niet van toepassing ingeval van een BTW verlegging in combinatie met een selfbilling. Voor deze laatste zou toch de algemene regel gelden,
  • indien de levering of dienst plaatsvindt buiten de EU en aldaar belastbaar is,

in welk geval de factuurvereisten toegepast moeten worden van de Lidstaat waar de leverancier of dienstverrichter gevestigd is of waar de vaste inrichting gevestigd is van waaruit de levering of dienst wordt verricht.

Bijgevolg kan gesteld dat in de mate de leverancier of dienstverrichter in de EU gevestigd zijn en de afnemer niet ingevolge selfbilling to BTW verlegging gehouden is deze uitzonderingsregels van toepassing zullen zijn in gewone B2B-situaties alsmede bij alle handelingen waarop een lokale BTW verlegging van toepassing is.

Hieruit kunnen we concluderen dat in volgende gevallen de basisregel van toepassing zal zijn:

  • verkopen op afstand;
  • werken aan een onroerend goed, voor zover geen lokale verlegging van heffing van toepassing is.
  • andere uitzonderingen op de gewone B2B-regel;
  • B2C-situaties
  • Transacties verricht door niet in de EU gevestigde leveranciers of dienstverrichters.
  • btw-verlegging naar de afnemer in combinatie met een self-billing

Situatie 1: Een Nederlands adviesbureau verstrekt een advies aan een Belgische onderneming. Het betreft hier een gewone B2B-situatie waarbij er een verlegging van heffing van toepassing is. De factuur moet bijgevolg voldoen aan de vereisten opgelegd door de Nederlandse regelgeving. Indien daarentegen een Amerikaans bureau het advies verstrekt, is de basisregel van toepassing en moet de factuur voldoen aan de Belgische vereisten aangezien het gaat om een niet-EU dienstverrichter.

Situatie 2: een Nederlandse bouwonderneming verricht werken in onroerende staat aan een onroerend goed in België voor een Italiaanse onderneming. De factuur zal moeten voldoen aan de Nederlandse vereisten aangezien er een verleggingsregeling van toepassing is voor werk in onroerende staat in België. Indien het werk wordt uitgevoerd in een lidstaat waar geen lokale verleggingsregeling bestaat, zoals Griekenland, dan zal de factuur moeten voldoen aan de vereisten opgelegd door de Griekse regelgeving aangezien de basisregel dan van toepassing is.

Er dient opgemerkt te worden dat de inhoud van facturen geharmoniseerd is op EU-niveau met een beperkt aantal opties voor de lidstaten. In principe zou de inhoud van de facturen dus gelijkaardig moeten zijn, ongeacht de hoofdregel dan wel de uitzonderingen moeten worden toegepast. Bepaalde verschillen zullen echter nooit vermeden kunnen worden, meer bepaald wat taal, munteenheid en dergelijke betreft.

Material on this website is © 2014 Deloitte Global Services Limited, or a member firm of Deloitte Touche Tohmatsu Limited, or one of their affiliates. See Legal for copyright and other legal information.

Deloitte refers to one or more of Deloitte Touche Tohmatsu Limited, a UK private company limited by guarantee, and its network of member firms, each of which is a legally separate and independent entity. Please see www.deloitte.com/about for a detailed description of the legal structure of Deloitte Touche Tohmatsu Limited and its member firms.

Get connected

 

More on Deloitte
Learn about our site